background برای یاهو مسنجر

 

background برای یاهو مسنجر

کارهایی که گفته میشه رو به ترتیب انجام بدین تا بتونید از هر عکسی در یاهو مسنجر در پشت لیسته دوستاتون استفاده کنید.

عکسی رو که میخواهید استفاده کنید به فرمت BMP در بیارید.
اسمه عکسو به background تغییر نام بدین.
عکسو به جایی که یاهو رو نصب کردین به آدرس زیر کپی کنید:

C:Program FilesYahoo!Messengerskinscustom

حالا کانکت شین و این کارهایی که نوشته شده به ترتیب انجام بدید:

yahoo messenger_login_privacy setting_appearance

بعد از انجام این مراحل در صفحه جدیدی که باز میشه باید روبروی (کارنت سیم) این گزینه رو انتخاب کنید Current Theme:Custom.
حالا میتونید کارو تموم کنید Apply_ok.

نکته: سعی کنید عکسیرو که در ابتدای کار انتخاب میکنید زیاد تیره نباشه چون نمیتونید اسمه دوستاتونو به خوبی ببینید.

آموزش ایجاد یک گروه در سایت Yahoo!

 

آیا شما از آن دسته افرادی هستید که سالهاست از دوستان خود خبر ندارید؟ آخرین باری که از نزدیک ترین دوستاتتان خبری گرفته اید چه زمانی بوده است؟

مشکلات متعدد در عصر کنونی باعث محدود شدن روابط انسانی گردیده است. شما با ایجاد یک گروه خبری در سایت Yahoo! به سادگی می توانید با دوستان و آشنایان خود تجدید دیدار نمائید. برای ایجاد یک گروه خبری در سایت Yahoo! آدرس http://www.Yahoo.com را در نوار آدرس مرورگر خود وارد کرده و کلید Enter را در صفحه فشار دهید.

در قسمت بالای صفحه Yahoo! به روی گزینه Groups کلیک کنید تا به صفحه بعدی بروید و در صفحه وب باز شده به روی گزینه Start a new Group کلیک نمائید. در قسمت Yahoo ID ، ID و در قسمت Password کلمه ثبت شده در سایت Yahoo! را وارد کرده و بر روی کلید Sign In کلیک نمائید.

در پنجره باز شده شما با کلیک نمودن گزینه Browse Group Categories نوع فعالیت و موضوع گروه را از صفحات آتی انتخاب نمائید. از صفحات ظاهر شده شما می توانید نوع فعالیت گروه را هم به صورت دقیق و هم به صورت کلی انتخاب نمائید.

نام نویسی

بعداز انتخاب نوع دقیق فعالیت به صفحه نام نویسی وارد می گردید. در این صفحه شما باید در قسمت Group Name نامی را برای گروه خود و در قسمت Enter your Group email address آدرس گروه خبری خود را وارد کنید. در قسمت Describe your Group توصیفی از اهم فعالیتهای گروه را در کادر مربوطه وارد نمائید. برای ادامه ثبت نام بر روی کلید Continue کلیک کنید.

در ادامه نام نویسی در قسمت Email Address می توانید یک آدرس را برای دریافت Email وارد نمائید و در قسمت Email Profile مقداری در مورد خصوصیات فردی خود بنویسید.

در قسمت Word Verfication کلمه ظاهر شده در قسمت شطرنجی را عیناً وارد کرده و بر روی کلید Continue کلیک کنید. در صفحه بعدی به شما به خاطر ساخت گروه مورد نظرتان تبریک گفته می شود.

وارد کردن اسامی دوستانتان در گروه خبری

برای وارد کردن اسامی دوستانتان به گروه خبری بر روی کلید Invit People کلیک کرده و در صفحه Invite Members ، در قسمت Enter email addresses آدرس E-mail افرادی که می خواهید به گروه خود دعوت نمائید را وارد نمائید. در همین صفحه در قسمت Enter an Interodutory message پیام دعوت خود را وارد کرده و بر روی کلید Submit Lnvite کلیک کرده و در صفحه باز شده بر روی کلید Go to Group کلیک کنید تا به گروه وارد گردید.

اعمال کنترل بر نحوه عملکرد گروه خبری

شما به سادگی می توانید به نحوه عملکرد گروه خبری اعمال کنترل نمائید. برای این منظور کافی است به گروه خبری مورد نظرتان وارد گشته و در نوار سمت چپ صفحه بر روی گزینه Management کلیک کنید. در صفحه ظاهر شده شما به صورت وسیع می توانید بر نحوه عملکرد گروه خبری اعمال کنترل نمائید. این اعمال کنترل از امکان استفاده و اضافه نمودن دیگران به گروه خبری تا نحوه عملکرد کلی گروه خبری قابل تنظیم است.

ایت CD در لینوکس ( بخش اول)

لینوکس ابزارهای قدرتمند و قابل انعطافی برای رایت CD در اختیار کاربران قرار میدهد. شما میتوانید دیسکهایی ایجاد کنید که در تمام سیستم عامل ها قابل خواندن بوده و یا فایلهای iso را برای پخش کردن و یا دانلود تهیه کنید.

رایت کردن CD از خط فرمان در هر سیستم عاملی پر رمز و راز و دردسر ساز است. لینوکس هم در این میان استثنا نیست. تعداد زیادی از نرم افزارهای لینوکس با استفاده از فایلهای iso توزیع میشوند. بنابراین در صورتی که نحوه رایت کردن را یاد بگیرید، میتوانید به سادگی دیسکهایخود را با استفاده از این فایلهای ایزو ایجاد کنید.

نرم افزارهای رایت CD برای هر دو سیستم عامل لینوکس و ویندوز وجود دارند. ولی انواعی که برای لینوکس اراپه شده اند، از انواع مشابه خود در ویندوز قوی تر هستند. در این مقاله ما نگاهی به دو فرمان mkisofs و cdrecord خواهیم انداخت. این دو فرمان مسپولیت اصلی ایجاد CD ها را در لینوکس عهده دار هستند. فرمان mkisofs یک تصویر از CD که قرار است کپی شود با فرمت فایل ISO9660/JOLIET/HFS ایجاد میکند.

برای گرفتن نتایج همیشه سعی کنید آخرین نسخه این برنامه ها را تهیه کنید.آخرین نسخه ارائه شده، نسخه ۲ است.

برای کسانی که در دنیای رایت CD تازه کار هستند چند اصطلاح را توضیح میدهیم:

-CD-R : دیسکهای قابل رایت. یکبار امکان رایت روی آنها وجود دارد.

-CD-RW : امکان رایت و پاک کردن و رایت دوباره روی این دیسکها وجود دارد. بیشتر درایوهای قدیمی امکان خواندن این نوع دیسکها را ندارند.

-CD های تجاری (نقره ای) به صورت پرس شده تولید میشوند نه بوسیله نور لیزر.

-Yellow Book : فورمت فیزیکی CD های حاوی داده.

-Orange Book : فرمت فیزیکی دیسکها CD-R.

-ISO9660 : استاندارد قدیمی فرمت فایل. با امکان ایجاد فایلهای 8.3 .

-Rock Ridge : اضافاتی برای استاندارد ISO9660 که در سیستمهای یونیکس امکان داشتن لینکها وجود داشته و تمام اطلاعات مالکیت و خصوصیات فایل حفظ میشوند. خصوصیاتفایل یونیکس هنگامی که این دیسکها در ویندوز خوانده میشوند، نمایش داده نمی شود.

-Joliet : اضافات مایکروسافت برای استاندارد ISO9660 . با این اضافات امکان بکارگیری کاراکترهای یونیکد و نام بلند فایل در دیسکها وجود دارد.

-El Torito : فورمت دیسکهای قابل بوت.

-HFS : سیستم فایل اصلی مکینتاش.

-Multisession : با این قابلیت میتوان در دیسکی که هنوز پر نشده است، تا پر شدن کامل در چندین نوبت اقدام به رایت داده کرد. به شرطی که دیسک در دفعات قبلی بسته نشده باشد.

شبیه ساز اسکازی لینوکس:
در لینوکس میتوانید از رایتر های SCSI و یا IDE/ATAPI استفاده کنید. رایترهای مبتنی بر پورت پارالل برایتان جز دردسر واذیت چیزی نخواهند بود. رایتر های مبتنی بر USB هم کند هستند. این دو نوع هیچکدام به خوبی در لینوکس پشتیبانی نمی شوند. البته شانس شما با درایوهای جدید USB 2.0 بیشتر خواهد بود.

برای بکارگیری رایترهای IDE/ATAPI که عمومی ترین رایتر ها هستند، مقداری تنظیم باید انجام دهید. برای اینکه ببینید در لینوکس تان این تنظیمات قبلا انجام شده است یا نه، دستور زیر را تایپ کنید:

$ cdrecord -scanbus

در صورتی که درایو رایتر شما نمایش داده شد، همه چیز آماده است و نیاز به انجام کار دیگری ندارید. در غیر اینصورت باید تنظیم کوچکی انجام دهید.ابتدا باید ببینید که نام درایوهای نصب شده در کامپیوترتان چیست. برای این کار دستور زیر را تایپ کنید:

$ dmesg | grep '^hd.:'

خروجی مشابه زیر دریافت خواهید کرد:

hda: WDC WD400EB-00CPF0, ATA DISK drive

hdb: CD-W58E, ATAPI CD/DVD-ROM drive

hdc: GCR-8521B, ATAPI CD/DVD-ROM drive

خوب در اینجا نام دستگاه رایتر ما hdb و درایو CD معمولی hdc است. برای بکارگیری این دو درایو برای کارهای رایت در لینوکس باید آنها را در حالت شبیه سازی اسکازی قرار دهید. برای این کار :

در صورتی که از لیلو استفاده میکنید دو خط زیر را به آخر آن اضافه کنید:

append="hdb=ide-scsi"
append="hdc=ide-scsi"

این کار را در حالتی که کاربر root هستید و با استفاده از ویرایشگر متنی مانند vi انجام دهید. در صورتی که از گراب استفاده میکنید باید در فایل etc/grub.conf در پایان خط kernel خط زیر را اضافه کنید:

hdb=ide-scsi hdc=ide-scsi

قرار دادن درایوها در حالت شبیه سازی اسکازی تغییری در عملکرد آنها ایجاد نمی کند بلکه فقط نام آنها تغییر خواهد کرد. حال کامپیوترتان را بوت کرده و مجددا فرمان زیر را تایپ کنید:

$ cdrecord -scanbus

درصورتی که خروجی مانند زیر دریافت کردید همه چیز درست است:

Cdrecord 2.0 (i686-pc-linux-gnu) Copyright (C) 1995-2002 J?rg Schilling

Linux sg driver version: 3.1.24

Using libscg version 'schily-0.7'

cdrecord: Warning: using inofficial libscg transport code version (schily - Red

Hat-scsi-linux-sg.c-1.75-RH '@(#)scsi-linux-sg.c 1.75 02/10/21 Copyright

1997 J. Schilling').

scsibus0:

0,0,0 0) 'TEAC ' 'CD-W58E ' '1.0A' Removable CD-ROM

0,1,0 1) 'HL-DT-ST' 'CD-ROM GCR-8521B' '1.00' Removable CD-ROM

رایت CD در لینوکس ( بخش دوم )

ایجاد فایلهای ISO:
پس از اینکه فایلهای مورد نظر برای رایت شدن را انتخاب کردید، رایت CD را باید در دو مرحله انجام دهید. ایجاد فایل ایزو توسط دستور mkisofs و سپس رایت آن توسط دستور cdrecord . مثال زیر نحوه ایجاد یک فایل ایزو را نشان میدهد:

$ mkisofs -o test.iso -Jrv -V test_disk /home/carla/

در مثال بالا:

-گزینه o نام فایل ایزو را مشخص میکند.

-گزینه J از استاندارد نامگذاری Joliet برای سازگاری با ویندوز استفاده میکند.

-گزینه r از استاندارد نامگذاری Rock Ridge برای سازگاری با لینوکس و یونیکس استفاده میکند.

-گزینه v حالت verbose است.

-گزینه V یک نام برای دیسک ایجاد میکند که در Windows Explorer نمایش داده میشود.

-گزینه آخر مسیر فایلهایی است که از آنها فایل ایزو تهیه میشود.

پس از اینکه ایجاد فایل iso به اتمام رسید، میتوانید آنرا مانند یک فایل سیستم متصل(mount) کرده و صحت محتویات آنرا بررسی کنید :

$ mkdir /test_iso
$ mount -t iso9660 -o ro,loop=/dev/loop0 test.iso /test_iso

رایت کردن دیسک:
رایت کردن دیسک به آسانی خوردن یک شیرینی است. ابتدا باید آدرس درایو رایتر خود را پیدا کنیم. در دستور cdrecord -scanbus که در بالا مشاهده کردید، آدرس رایتر ما 0,0,0 است. برای شروع رایت دیسک دستور زیر را تایپ کنید:

$ cdrecord -v -eject speed=8 dev=0,0,0 test.iso

در دستور بالا:

-گزینه v حالت Verbose است.

-گزینه eject پس از اتمام رایت، دیسک را از درایو خارج میکند.

-گزینه speed سرعت رایت را مشخص میکند.

-گزینه dev آدرس رایتر را مشخص میکند.

-گزینه پایانی هم نام فایل ایزو است.

خوب این هم راه ایجاد دیسکی که در تمام پلاتفورم ها قابل خواندن خواهد بود. عموما در دستگاههای سریع، هنگام کار چندان از منابع سیستم استفاده نمی شود ولی با این حال بهتر است هنگام رایت کردن به انجام کارهای دیگر نپردازید. استفاده از سرعتهای پایین تر از سرریز بافر و سوختن دیسک در درایوهای رایتر قدیمی جلوگیری میکند. درایوهای جدید دارای تکنولوژی به نام Burn-Proof هستند که از این امر جلوگیری به عمل میاورد.

کپی دیسک:
برای کپی مستقیم یک CD از درایو CD-ROM به رایتر میتوانید از دستور زیر استفاده کنید:

$ cdrecord -v dev=0,0,0 speed=4 -isosize /dev/scd0

البته این کار را در یک دستگاه قدیمی و کند انجام ندهید! این راه سریع است ولی ممکن است ایجاد اشکال کند. راه بهتر و امن تر کپی محتویات دیسک در دیسک سخت و سپس رایت آن است:

$ mount /cdrom
$ dd if=/dev/scd0 of=/tmp/diskfile.iso
$ cdrecord dev=0,0,0 speed=8 fs=8m -v -eject -dummy /tmp/diskfile.iso

در مثال بالا:

-گزینه fs=8m سایز بافر را تعیین میکند. هرچه بیشتر بهتر.

-گزینه dummy ابتدا حالت رایت را شبیه سازی کرده و در صورت نبود اشکال رایت انجام میشود.

دیسکهای Multisession:
میتوانید دیسکها را تا پر شدن، در چندین نوبت رایت کنید. ایجاد این نوع دیسکها با استفاده از برنامه های گرافیکی رایت CD آسانتر خواهد بود ولی امکان انجام آن با خط فرمان هم وجود دارد:

$ cdrecord -v -eject speed=8 dev=0,0,0 -multi test.iso

با گزینه multi دیسک در پایان رایت باز گذاشته شده و میتوانید در آینده نیز به آن اطلاعات اضافه کنید. هنگامی که میخواهید مجددا با دیسک اطلاعات اضافه کنید، ابتدا قبل از ایجاد فایل ISO باید مشخص کنید که فضای خالی از چه قسمتی از دیسک شروع میشود.برای این کار از دستور زیر استفاده کنید:

$ cdrecord dev=0,0,0 -msinfo
0,27139

حتما دیسکی که میخواهید اطلاعات به آن اضافه کنید در درایو قرار داشته باشد. سپس فرمان زیر را برای ایجاد فایل ایزو تایپ کنید:

$ mkisofs -o test2.iso -Jr -V Session2 -C 0,27139 -M 0,0,0 /files/path/

و یا میتوانید دو دستور بالا را با هم ترکیب کنید تا کار آسانتر شود:

$ mkisofs -o test2.iso -Jr -V Session2 -C `cdrecord dev=0,0,0 -msinfo` -M 0,0,0 /files/path/

نتیجه گیری:
رایت دیسک با استفاده از خط فرمان لینوکس بسیار قوی و انعطاف پذیر است. از دو دستور mkisofs و cdrecord میتوانید برای رایت دیسکهای DVD نیز استفاده کنید. توجه داشته باشید که برنامه های گرافیکی زیادی برای رایت CD همراه با و خارج از لینوکس وجود دارند ولی شما در خط فرمان میتوانید بسیار قدرتمند تر و انعطاف پذیرتر عمل کنید در حالی که در برنامه های گرافیکی راحتی کار بیشتر است.

بررسی محیط های کاری در لینوکس

در این درس به بررسی ورود به سیستم و بررسی کلی محیط های کـــــــــــــاری در لینوکس می پردازیم:
سیستم عامل لینوکس در ابتدا در حــــــالت متنی به وجود آمد، سپس دو رابط گرافیکی GNOME و KDE ساخته شدند. امروزه نیز رابط هـــــــــای گرافیکی بیشتری ساخته شده که از مهمترین آنها FVWM را می توان نام برد.
وقتی شما وارد لینوکس می شوید، می توانید محیط گرافیکی که می خواهید بــــه آن وارد شوید را انتخاب کنید. یعنی در پنجره ای که برای ورود به سیستم، از شمـــا نام حساب کاربری و کلمه عبور را می خواهد، منوهایی در بالای آن وجود دارد کــــه شما می توانید با استفاده از آن، ورود به محیط هـــــــــای گرافیکی (XWindows) را تنظیم کنید.
باز هم توصیه می شود که برای کـــارهای عادی خود، با حساب کاربری مدیریت سیستم (root) وارد نشوید. البته لینوکس هم این پیغام را به شما خواهد داد.
ورود به محیط متنی هم از چند راه میسر است. یعنی شما چه از داخل محیط های گرفیکی ( که بعدا توضیح داده خواهد شد ) و چه قبل از ورود به لینوکس، می توانید محیط متنی را برای کار برگزینید، به این ترتیب که اگر هنگام اجرای LiLo دکمه هـای Ctrl + x را فشار دهید، به طور مستقیم وارد محیط متنی می شوید.
از محیط متنی نترسید، اگرچه مثل محیط هــای گرافیکی ظاهری زیبا و راحت ندارند اما کار به وسیله آن راحت است. با این تفاوت که شما برای اجرای برنامه هـــــــا و کارهای دیگر در محیط های X (محیط های گرافیکی)، همه چیز را آماده روی صفحــه کار می بینید اما در محیط متنی، شما باید با استفاده از دستورات کـــــــاربردی یونیکس این کارها را انجام دهید. در ضمن، کارهای زیــــــــادی هستند که در محیط متنی قابل انجام می باشند.
پس در درس بعدی شما را با کــــــار در محیط متنی و دستورات اصلی و کاربردی یونیکس آشنا می کنیم. سپس به بررسی محیط هـــــــای گرافیکی GNOME و KDE می پردازیم.
برای اطلاعات بیشتر در مورد تاریخچه، ساختار و اخبار لینوکس به ســــــــــایت www.Linux.org مراجعه کنید.

بررسی محیط متنی

همانطور که گفتیم اگر شما در هنگام اجرای LiLo ، دکمه های Ctrl+x را بزنید وارد محیط متنی می شوید. اگر هم در محیط های GNOME و KDE باشید می توانید از طریق پنجره Terminal Emulation که روی نوار Panel در پایین صفحه کاری وجود دارد، وارد محیط متنی شوید.
این پنجره، Xtrem نیز نامیده می شود و علامت این پنجره روی Panel در GNOME به شکل یک مانیتور است که گوشه آن، آرم GNOME وجود دارد و در KDE هم به شکل یک مانیتور است که شکلی شبیه صدف در گوشه آن است.
اگر در همان ابتدای ورود به لینوکس وارد محیط متنی شوید، باید یک User و Password وارد کنید. اگر هم از GNOME یا KDE وارد Xtrem شده باشید، می توانید همانجا از فرامین یونیکس استفاده کنید.
اگر عمدا یا سهوا به جز root حساب کاربری دیگری تعریف نکرده اید، می توانید در محیط متنی با استفاده از دستور useradd یک یا چند حساب کاربری جدید ایجاد کنید. بدین شکل:

root@Localhost/root]#useradd newuser]

و به جای newuser ، نام حساب کاربری جدید را بنویسید و سپس Enter بزنید و بعد دوباره در جلوی خط فرمان ، مثل بالا، دستور passwd newuser و سپس Enter را بزنید.
حال، سیستم دو بار به صورت جداگانه از شما password را می خواهد. توجه کنید، پسوردی که شما تایپ می کنید، به خاطر امنیت بیشتر، روی صفحه دیده نمی شود. پس از این دو بار وارد کردن Password، پیامی را مبتنی بر پایان کار با موفقیت دریافت می کنید. حال می توانید دوباره وارد لینوکس شده و با این User وارد شوید.
حال فرض کنید با یک User غیر از root در لینوکس باشید و بخواهید یک کار مدیریتی انجام دهید. براحتی می تونید با وارد کردن دستور su یعنی (SuperUser) و سپس وارد کردن پسورد، وارد root شوید. پس از انجام کارهایتان نیز با دستور exit به حساب کاربری قبلی برمی گردید.
حالا اگر در محیط متنی باشیم و بخواهیم وارد محیط X شویم، دستور startx را تایپ کرده و Enter می زنیم و به این صورت وارد محیط گرافیکی می شوید.
در درس بعدی فرامین اصلی یونیکس را کامل کرده و فعلا به سراغ محیط های X می رویم.

اتصال به اینترنت

یکی از مهمترین مسائلی که در سیستم عامل لینوکس مطرح است، چگونگی اتصال به اینترنت و استفاده از سرویس دهنده های وب است.
به طور معمولی، حسابهای PPP مخفف Point to Point Protocol ، برای شماره گیری از طریق خط تلفن و مودم برای ورود به شبکه اینترنت استفاده می شوند.
رابط گرافیکی لینوکس، ابزارهای خوبی برای ایجاد حسابهای PPP دارد. ابزارهایی که ارتباط با اینترنت را در لینوکس راحتتر می سازند عبارتند از :
ابزارهای RP3 در GNOME و KPPP برای KDE . البته هر یک از این دو را می توان در رابط گرافیکی دیگر استفاده کرد. اما بهتر است که از هر ابزار در محیط خود استفاده شود.
نکته دیگر، پشتیبانی شدن مودم شما توسط لینوکس است. نسخه های جدید لینوکس، سخت افزارهای بسیاری را پشتیبانی می کند اما شما باید باز هم اطمینان حاصل کنید. برای این کار می توانید به سایت سازنده مودم خود مراجعه کرده و اطلاعات لازم در این مورد را بدست آورید. در سایت redhat.com نیز می توانید از سخت افزارهای پشتیبانی شده در لینوکس مطلع شوید.
* استفاده از RP3 در GNOME :
برای اجرای برنامه RP3 ، از منوی اصلی GNOME گزینه Panel و سپس Add Applet سپس Network و سپس RH PPP Dialer را انتخاب کنید. با این کار، این برای اجرا شده و آیکون آن نیز روی پنل شما اضافه خواهد شد. برای اجرای این برنامه در خط فرمان نیز می توانید این دستور را تایپ کرده و Enter بزنید :

user/bin/rp3

برای مشاهده تمامی ابزارهای شبکه و تنظیمات مربوط به آن از منوی اصلی GNOME گزینه Programs و سپس Internet و سپس گزینه RH Network Monitor را انتخاب کنید.
ایجاد یک اتصال جدید : برای بوجود آوردن یک اتصال جدید، RP3 را اجرا کنید. حال از مسیر قبلی، در گزینه Intrnet گزینه DialUp Configuration Tool را انتخاب کنید. اگر شما مودم یا کارت شبکه خود را هنوز پیکربندی نکرده باشید، با پنجره Add New Internet Connection روبرو خواهید شد. در ادامه کار، اگر لینوکس، مودم شما را شناسایی نکرد، شما می توانید در پنجره Edit Modem Properties ، مشخصات مودم خود شامل Port نصب شده، سرعت مودم، نوع خط تلفن و... را وارد کنید.
مقایسه پورتهای ویندوز و لینوکس :

com1 = /dev/ttys0
com2 = /dev/ttys1
com3 = /dev/ttys2
com4 = /dev/ttys3

در ادامه شناسایی مودم، باید یک شماره تلفن که به وسیله آن به سرویس دهنده اینترنت وصل می شوید، وارد کنید. اگر سرویس دهنده اینترنت در شهر خودتان است، نیازی به وارد کردن کد شهر یا کشور ندارید. در ادامه کار هم باید username و password خود را که برای اتصال به اینترنت دارید، وارد کنید. در قسمت بعدی هم نوع ISP که از آن استفاده می کنید، را انتخاب کنید.
برقراری و قطع ارتباط : پس از اتمام کار یکبار دیگر RP3 را اجرا کنید. اتصال PPP ای که ساخته اید را انتخاب کنید. حال بر روی مانیتور RP3 ( جعبه سیاه و کوچکی که روی پنل می آید ) کلیک چپ کنید. اگر در پاسخ به سوالی که می پرسد آیا می خواهید ارتباط آغاز شود، yes بزنید، ارتباط آغاز شده و به همین طریق نیز می توانید ارتباط را قطع کنید.
در ضمن برای پیکربندی و سفارشی کردن روش اتصال و اطلاعات اتصال، می توانید روی مانیتور RP3 کلیک راست کرده و گزینه Configure PPP را انتخاب کنید و در پنجره Internet Connectins به این کار بپردازید.

فایلها و شاخه ها در یونیکس(Unix Directory)

َیونیکس چندین نوع فایل را پشتیبانی میکند..«فایل های معمولی» به فایلهایی گفته میشود که حاوی برنامه های متن، دودویی یا هرنوع اطلاعاتی باشند.

نوع دیگر فایلها «فایل های دستگاه» میباشند.سیستم عامل یونیکس برای هر دستگاه دارای یک فایل است، مانند ترمینال یا چاپگری که به سیستم متصل می باشد. با این وجود، لزومی به برخورد مستقیم با تمامی این فایلها ندارید. نوع دیگر فایل، دایرکتوی (Directory) است.یک دایرکتوری حاوی اشاره گرهایی است که ارتباط با سایر فایلها و دایرکتوری ها را فراهم می آورد.

 ساختار دایرکتوری یونیکس :

سیستم عامل یونیکس از یک ساختار سلسله مراتبی دایرکتوری ها( شبیه درخت) برای ذخیره فایلها استفاده می کند. دایرکتوری اولیه را «دایرکتوری ریشه» گویند که در بالای همه دایرکتوری ها قرار دارد.

دایرکتوری ریشه(root) در بالا قرار دارد و درون آن، دایرکتوریهای فرعی وجود دارد که یونیکس به آنها نیاز دارد. برای مثال دایرکتوری bin حاوی برنامه های کاربردی است.

دایرکتوری dev حاوی فایلهای دستگاه هاست که یونیکس آنها را بکار میبرد مانند چاپگر و ترمینال. دایرکتوری usr حاوی یک شاخه برای هر کاربر شناخته شده سیستم است. البته ممکن است سیستم های یونیکس دیگر شامل شاخه های دیگری باشد که شما با آنها سروکار نخواهید داشت.

دایرکتوری منشاء (ریشه)، آن دایرکتوری است که بالای دایرکتوری دیگر قرار میگیرد. یک دایرکتوری ممکن است حاوی چندین دایرکتوری دیگر باشد، به این دایرکتوریها، دایرکتوری بچه(child) گویند. البته بهترین نام برای این نوع دایرکتوری ها، sub directory (دایرکتوری فرعی) است. با این وجود، بهتر است تمام آنها را دایرکتوری بنامیم.

نوشتن Email به فارسی

نوشتن Email به فارسی و به صورتی که بتوان برای آن راه حلی کلی و جامع ارائه کرد ، تا قبل از آمدن Windows 2000 امکان پذیر نبود. برای نوشتن نامه های فارسی و Chat کردن رایج ترین روش استفاده از زبان Pinglish بود (و چه بسا بتوان گفت هست) . در این روش کلمات فارسی با استفاده از کاراکترهای انگلیسی تایپ می شدند:

Hale Shoma Khoob ast? در مورد وب سایت های فارسی نیز دو روش رایج بود: اول استفاده از فونت هایی که برای هر سایت میتوانست فرق کند . بنابراین شما برای خواندن یک وب سایت فونت مخصوصش را download و نصب می کنید و برای سایت دیگر فونت دیگری را و الی آخر.

روش دوم استفاده از سیستم PDF است که گر چه از نظر نصب فونت و ... مشکلات اولی را ندارد ، ولی به خاطر حجیم بودن فایلها معمولاً در اینترنت از آن استقبال زیادی نمی شود. در همین روش می توان به تبدیل مطالب به عکس نیز اشاره کرد ( البته PDF هم به نوعی همین ساختار است ، ولی با امکانات بیشتر ، مثل قابلیت جست و جو درون مطالب PDF شده ، امکان گذاردن link و...). در روش تبدیل مطالب فارسی به عکس با استفاده از نرم افزارهای گرافیکی مطلبی که در آن نرم افزار و یا جای دیگر تایپ شده است ، به عکس با فورمت GIF و یا JPG تبدیل می شود . دراین حالت نیز اگر چه حجم فایل ها به اندازه سیستم PDF حجیم نخواهد بود ولی باز هم حجیم بودن مطالب از مشکلات استفاده از آن است.

در حال حاضر با توجه به سیستم UniCode که شرکت مایکروسافت آن را همزمان با Windows 2000 معرفی کرد ، استفاده از زبان فارسی چه در وب سایت ها و چه در email ها حالتی استانداردتر به خود گرفته است. UniCode که مخفف Universal Code و به معنی کد جهانی است مجموعه ای از بسیاری از زبان های رایج در دنیا و از جمله فارسی را دارد که در صورت استفاده از سیستم عامل ویندوز ، دیگر نیازی به نصب فونت بخصوصی وجود ندارد و کافی است روی آن صفحه right click کنید ، Encoding و سپس UTF-8) UniCode ) را انتخاب کنید.

استفاده از سیستم UniCode علاوه بر تمام مزایای فوق ، یک مزیت دیگر نیز دارد و آن این است که آن سایت بخصوص راحت تر در جست و جوگرهای فارسی ثبت خواهد شد ، چرا که جست و جو گرهایی که خدمات جست و جو به زبانهای دیگر را می دهند ( مثلgoogle.com که از جمله قابلیت جست و جو به زبان فارسی را دارد) ساختار جست و جوی خود را بر اساس سیستم Unicode بنا نهاده اند و بنابراین عدم استفاده از این سیستم سایت شما را از ثبت شدن در این جست و جو گرها باز می دارد. البته همانطور که اشاره شد این سیستم فقط در سیستم عامل ویندوز و مرورگر Internet Explorer کاربرد دارد . بنابراین اگر شما سیستم عامل مکینتاش و یا مرورگر Netscape داشته باشید نمی توانید این گونه صفحات را ببینید. و اما برای نامه نگاری در اینترنت – ارسال و دریافت e-mail نیز همان دو روش که در مورد وب سایت ها اشاره شد کاربرد دارد: یکی استفاده از عکس و دیگری استفاده از سیستم Unicode توصیه می شود. البته در این حالت علاوه بر ایرادهایی که اشاره شد این محدودیت نیز وجود دارد که حتماًٌ باید دارای سیستم عامل windows 2000 و یا windows xp باشید. برای آنکه بتوانید از این سیستم استفاده کنید ابتدا لازم است قابلیت تایپ کاراکترهای فارسی را در ویندوز 2000 یا xp خود تعریف کنید. برای این کار به Control Panel بروید ، Regional , Language Options را انتخاب کنید و زبان فارسی را به مجموعه زبان های مورد استفاده کامپیوتر خود اضافه کنید. از این به بعد در پایین صفحه سمت راست کنار ساعت کامپیوتر شما مربعی ظاهر خواهد شد که درآن FA ( برای فارسی) و یا EN ( برای انگلیسی) ظاهر می شود که با کلیک کردن روی آن می توانید بین این دو زبان سوئیچ کنید.

بعد از آنکه زبان کاراکترهای کامپیوتر خود را فارسی کردید ، کافی است به همان صورتی که مثل همیشه Email می نویسید ، عمل کنید و تنها هنگامی که می خواهید متن نامه را بنویسید از زبان فارسی استفاده کنید. در این حالت مهم نیست که شما از سیستم Web based email و یا نرم افزارهای ویرایشگر مثل Outlook Express استفاده می کنید.

برای خواندن چنین نامه هایی نیز کافی است که محیطی که در آن نامه را می خوانید سیستم Unicode را پشتیبانی کند. بنابراین اگر از سیستم Web based email استفاده می کنید کافی است تا تنظیمات Internet Explorer را به گونه ای تغییر دهید که Unicode را پشتیبانی کند و اگر از Outlook Express استفاده می کنید کافی است تا در قسمت view, Encoding, Unicode را انتخاب کنید. بعدا در این رابطه بیشتر صحبت خواهیم کرد.

نرم افزاری برای مدیریت کافی نت ها و شبکه های عمومی

 نرم افزاری برای مدیریت کافی نت ها و شبکه های عمومی !

برای مدیریت شبکه هایی مانند کافی نت و .. چه میکنید؟ Internet Cafe Administrator محصول شرکت Lappasoft ,نرم افزاری کامل قدرتمند و حرفه ای و ویژه ی چنین شبکه هایی است که کنترل کامل تمامی سیستم ها را به شما میدهد , و شما بدون حتی داشتن کوچک ترین اطلاعات در مورد IT میتوانید مدیر توانمندی باشید‌! این نرم افزار از 2 بخش Client و Server شده است...

بخش Server برای مدیر کافی نت و تحت کنترل گرفتن اعمال و حساب رسی به کارهای مشتریان از قبیل صورتحساب و تخفیف ( برای هر شخصی اطلاعات جدا گانه ای باز میکند و شما لیستی کامل از تمامی مشتریان خود خواهید داشت) و ... در بخش Client شما میتوانید اعمال لازم را بر روی سرور ها انجام دهید کارهایی مثل روشن و قفل کردن سیستم ها و سایر محدودیت ها و کنترل های دیگر ! خلاصه اگر سرو کار شما با شبکه و کافی نت و ... است چنین نرم افزار مفیدی بسیار لازم خواهد بود برایتان.

 دریافت برنامه

 دریافت کرک

فایل اصلی موجود در کرک را در پوشه نصب شده ی نرم افزار کپی و اجرا نمایید( خود نرم افزار بسته باشد)