استفاده از فرامین یونیکس در محیط متنی

یونیکس هزاران دستور دارد که می توانید رشته ای از آنها را با هم استفاده کنید و دستورات پیچیده ای را به وجود آورید ضمنا می توانید فرامین جدیدی در یونیکس ایجاد نمایید. همین انعطاف پذیری هاست که از یونیکس یک سیستم عامل کاملا قوی ساخته است.
فرامین یونیکس با سوییچ ها و گزینه هایی همراه می باشد که می تواند اجرای فرمان را گسترش یا تغییر دهد. یک سوییچ به شکل یک خط فاصله (-) و بعد از آن یک یا چند حرف می آید که فرمان را گسترده کرده یا تغییر می دهد و گزینه ها هم شامل دو خط فاصله هستند (--) و یک کلمه بعد از آن می آید و غالبا یک گزینه و یک سوییچ وجود دارد که هر دو، یک یک کار را انجام می دهند، مثل:

ls -a $
ls --all $

توجه : دایرکتوری ها در لینوکس بر اساس ساختار درختی استوارند. پایین ترین سطح دایرکتوری ها در این ساختار، دایرکتوری root است. در زیر دایرکتوری root، دایرکتوری های زیادی وجود دارند که SubDirectory نامیده می شوند که در زیر آنها فایلها قرار دارند. دایرکتوری ها و زیر دایرکتوری ها در Windows همان Folder ها هستند.

فرمان pwd : مخفف Peresent Working Directory است. با استفاده از این فرمان، می توانید مسیر دایرکتوری که در آن هستید را بفهمید.

pwd $
/home/youruser

توجه داشته باشید که خط کسری رو به جلو(slash) که به شکل (/) است Directory ها را جدا می کند البته در لینوکس Back Slash که به شکل () است هم معنی دارد ولی بعدا در مورد آن توضیح خواهیم داد.
فرمان ls : با استفاده از این فرمان می توانید محتویات دایرکتوری که در آن هستید را بفهمید. اما برای فهمیدن اطلاعات بیشتر در مورد این محتویات، باید سوییچ هایی به این دستور بیافزایید. مثلا اگر ls -a را تایپ کنید، همه زیر دایرکتوری ها، فایلها و فایلهای مخفی نشان داده می شود. و با سوییچ al- هم می توانید اطلاعات نسبتا کاملی را در مورد این محتویات بدست آورید.

ls -la $

فرمان cd : مخفف Change Directory است و برای عوض کردن دایرکتوری فعلی بکار می رود. در جلوی اعلان شل ($)، دستور cd و سپس نام دایرکتوری که می خواهید به آن وارد شوید را وارد کنید. مثلا اگر بنویسید :

/ cd $

به دایرکتوری root می روید. مشخصه دایرکتوری root به صورت / می باشد. در ضمن، برای برگشتن به دایرکتوری خانه، از دستور زیر استفاده کنید:

~ cd $

فرمان cp : با استفاده از این فرمان می توانید یک فایل را کپی کنید. برای این کار، باید اینگونه عمل کنید :

مقصد مورد نظر نام فایل cp $

اگر هنگام کپی کردن یک فایل، در همان دایرکتوری باشید که فایل در آن است، می توانید به جای (نام فایل)، اسم فایل را بدون آدرس بنویسید. ولی اگر در جای دیگری باشید، باید آدرس را همراه با نام فایل بنویسید.
حال اگر در دایرکتوری باشیم که می خواهیم فایل در آنجا کپی شود، می توانیم به جای مقصد مورد نظر، یک نقطه بگذاریم، زیرا(.) نماد دایرکتوری فعلی است و (..) نماد یک دایرکتوری بالاتر است.

فرامین cat و more : برای دیدن محتویات یک فایل از cat استفاده می شود.

cat rgb.txt $

این فایل در usr/X11R6/lib/X11/ قرار دارد. (توجه داشته باشید که لینوکس نسبت به حروف بزرگ یا کوچک حساس است پس در وارد کردن دایرکتوری ها دقت کنید.) محتویات این فایل زیاد است پس قبل از دیدن کامل آنها، بعضی مطالب از جلوی چشم ما می گذرند. برای دیدن کامل مطالب باید از (|) استفاده کنیم، یعنی :

cat rgb.txt | more $

دستور more سبب می شود که وقتی صفحه پر شود، سیستم منتظر فشردن Space bar می شود تا صفحه بعدی را نمایش دهد.
اگر از نمایش این فایل بزرگ خسته شده اید، می توانید دکمه های Ctrl+c را فشار دهید. این عمل سبب متوقف شدن اجرای دستورها شده و سیستم منتظر دریافت دستور بعدی می شود.
فرمان rm : با این فرمان می توانید فایلی را پاک کنید. مثلا :

rm filename $
remove file 'filename'? y/n
y

توجه کنید که undo در یونیکس ندارد و اگر فایلی پاک شود، دیگر از بین رفته است.

خاموش کردن (shutdown) و راه اندازی دوباره (reboot) : در لینوکس مطلوب نیست که پیاپی سیستم را reboot کرده یا shutdown کنیم. حتی بعد از نصب برنامه ها نیز نیازی به reboot کردن نداریم.
برای خاموش کردن سیستم می توانید از دستور halt استفاده کنید. برای reboot کردن نیز می توانید از دستور shutdown-r now یا reboot استفاده کنید. در ضمن، فشردن دکمه های Ctrl+Alt+Del موجب اجرای دستور shutdown-r now می شود.
فعلا از محیط متنی دست برمیداریم و در درسهای بعدی به سراغ محیط های گرافیکی (X) می رویم. فقط فراموش نکنید:
تمرین و تکرار زیاد موجب یادگیری بهتر می شود

آموزش راه اندازی و تنظیم یک شبکه LAN کوچک

اگر در محیط کار یا منزل خود با بیش از یک کامپیوتر سروکار دارید احتمالا به فکر افتاده اید که آنها را به یکدیگر متصل کرده و یک شبکه کوچک کامپیوتری راه بیا ندازید .
با اتصال کامپیوتر ها به یکدیگرمیتوانید چاپگرتان را بین همه انها به اشتراک بگذارید از طریق یکی از کامپیوتر ها که به اینترنت وصل است بقیه را نیز به اینترنت متصل کنید از هر یک از کامپیوتر ها به فایل های خود از جمله عکس ها اهنگ ها و اسنادتان دسترسی پیدا کنید به بازی هایی بپردازید که نه چند بازیکن با چند کامپیوتر نیاز دارند
وبلاخره این که که خروجی وسایلی چون DVD PLAYER یا وب کم را به سایر کامپیوتر ها ارسال کنید .
در این مقاله صمن معرفی روش های مختلف اتصال کامپیوتر ها به یکدیگر انخام تنضیمات دستی را برای بهره بردن از حد اقل مزایای یک شبکه کامپیو تری به شما نشان می دهیم .
ذکر این نکته هم لازم است که قسمت اصلی این مقاله به نصب نرم افزار اختصاص دارد اما در انتهای مطلب در خصوص ساختار شبکه و مسائل فیزیکی ان هم توضیهاتی داده ایم

روشهای اتصال:
برای اتصال کامپیوتر هایی که در فاصله ای نه چندان دور از یکدیگر قرار دارند راههای مختلفی وجود دارد که عبارتند از :
سیم کشی دیتا به صورت تو کار در حین ساخت ساختمان که امروز بسیار متداول است .
ذر این روش همان گونه که برای برق ساختمان از قبل نقشه می کشند و مثلا جای کلید ها و پریز ها را مشخص می کنند برای شبکه کامپیوتری هم نقشه کشی و سیم کشی می کنند .
قرار دادن سیم ها در کف اتاق و اتصال کامپیوتر هایی که در یک اتاق قرار دارند .
استفاده از فناوری بی سیم
ساتفاده از سیم کشی برق داخل ساختمان
استفاده از سیم کشی تلفن داخل ساختمان

هر یک روش ها مزایا و معایب خاص خود را دارند اما برای به اشتراک گذاشتن چاپگر فایل ها و اینتر نت باید کامپیوتر ها را به نحو صحیح و مناسبی تنظیم و آماده کنید و فرق نمی کند که کدام روش را انتخاب کرده باشید
به همین دلیل کار را از همین نقطه شروع می کنیم از آنجا که ویندوز های اکس پی و 98 پر استفاده ترین ویندوز ها در منازل و دفاتر کوچک هستند نحوه اشتراک گذاری منابع در این دو ویندوز را مورد بحث قرار می دهیم هر چند مورد سایر ویندوز ها مفاهیم تغییر نمی کند
گام های اولیه :
برای راه اندازی شبکه در منزل خود این سه کار را باید انجام دهیم :
1انتخاب فناوری مناسب شبکه که مورد نظر ما در این مقاله اترنت استاندارد است
2خرید و نصب سخت افزار مناسب این کار، که اصلی ترین آنها کارت شبکه برای هر یک از این کامپیوتر ها و یک هاب – سوییچ است
3تنظیم و آماده سازی سیستم ها به نحوی که بتوانند همدیگر را ببینند و با یکدیگر صحبت کنند از این سه مرخله قدم سوم از همه مهم تر است .
ویندوز اکس پی قسمتی به نام NETWORK SETUP WIZARD دارد که تنظیمات شبکه را برای شما انجام می دهد .
به غیر از این متخصصان هستند که در ازای دریافت دستمزد ، شبکه شما را در محل راه می اندازند .
نام گذاری کامپیوتر ها به اشتراک گذاشتن چاپگر ها فایل ها و اتصالات اینترنتی ،اساسی ترین کارهایی هستند که این افراد برای شما انجام می دهند .
اما اگر با مشکلی مواجه بشوید یا تنظیمات کامپیوتر تان بهم بخورد ، باید بتوانید خودتان شبکه را تنظیم کنید .
کلا بد نیست مفاهیم و اصول راه اندازی یک شبکه کامپیوتری را بدانید تا به هنگام ضرورت خودتان بتوانید دست به کار شوید .
به طور کلی کار هایی که باید انجام دهید تا یک شبکه (( مرده)) را ((زنده)) کنید و به بهره برداری از ان بپر دازید ، از این قرار است :
نام گذاری کامپیوتر
دادن آدرس IP
به اشتراک گذاشتن فایل ها
به اشتراک گذاشتن چاپگر
انجام تنظیمات امنیتی
به اشتراک گذاشتن اتصال اینترنت

نام گذاری کامپیوتر:
بعد از نصب سخت افزار های مورد نیاز برای راه اندازی شبکه ، نیاز به نوبت به نصب نرم افزار های آن می رسد.
در اولین قدم باید برای تکتک کامپیوتر های موجود در شبکه خود اسمی منحصر به فرد و غیر تکراری انتخاب کنید .
علاوه بر اسم کامپیوتر اسم گروه کاری یا WORK GROUP هم مهم است . تمام کامپیوتر های یک شبکه باید عضو یک گروه کاری باشند .




ویندوز اکس پی :
برای نام گذاری کامپیوتر در ویندوز اکس پی این مراحل را دنبال کنید :
1-پنجره control panel را باز کنید
2-اگر حالت نمایش آیکون ها به صورت کلاسیک نیست روی لینک classic new کلیک کنید .در این حالت بر نامه system را اجرا کنید .
3-در کادر محاوره ظاهر شده صفحه computer name را انتخاب کنید
4-همان طور که ملا حظه می کنید کامپیوتر یک اسم کامل دارد و یک گروه کاری . روی دکمه chang کلیک کنید تا کادر محاوره بعدی ظاهر شود .
5-در کادر اول اسمی را تایپ کنید که می خواهید به کامپیوتر تان اختصاص دهید . این اسم هر چیزی می تواند باشد ، فقط نباید تکراری باشد . مثلا اسم کامپیونر اول را pc 1 بگذارید .
6-در کادر دوم اسمی را که می خواهید به گروه کاری خود اختصاص دهید وارد کنید .مثلا My office یا My Home یا هر چیز دیگر . حتی خود Work Group هم بد نیست .
7- در پایان OK و دوباره OK را بزنید . اگر ویندوز خواست ری استارت کند قبول کنید .
ویندوز 98
برای نام گذاری کامپیوتر در ویندوز 98 این مراحل را دنبال کنید:
1-با کلیک راست روی آیکون Network Neighborhood روی دسکتاپ گزینه ، properties را انتخاب کنید .
2-در کادر محاوره ظاهر شده ، به صفحه identification بروید .
3-در کادر اول ، اسم کامپیوتر و در کادر دوم اسم گروه کاری مورد نظر را بنویسید . بعد از تنظیم نام برای تک تک کامپیوتر ها و گذاشتن یک اسم برای کروه کاری تمام آنها ، کامپیوتر ها را دارای هویت کرده و در یک گروه جای داده اید . حالا نوبت به دادن آدرس IP میرسد .

آدرس IP
آدرس IP نشانی هر کامپیوتر در شبکه است . کامپیوتر از طریق این نشانی است که یکدیگر را در شبکه پیدا می کنند .
در هر شبکه آدرس IP هر کامپیوتر باید منحصر به فرد و غیر تکراری باشد .
در باره IP و آدرس دهی از این طریق ، زیاذ میتوان صحبت کرد ، اما از آنجا که در این مقاله قصد پرداختن به تئوری را نداریم بلا فاصله دست به کار می شویم . فقط ذکر این نکته را زروری میدانیم که آدرس IP در واقع یک شماره چهار قسمتی است . هر قسمت عددی از 0 تا 255 است که با علامت نقطه از قسمت بعدی جدا می شود .
مثلا 192.168.0.1 یک آدرس IP است . مفهوم دیگر Subnet Mask است ، که توضیح آن هم از حوصله این مقاله خارج است . فقط این را قبول کنید که در یک شبکه کوچک ، subnet mask را به صورت 255.255.255.0 تایین می کنیم .
در یک شبکه کوچک ، برای تمام کامپیوتر ها سه قسمت اول آدرس IP را یکسان می گیریم و فقط قسمت چهارم را برای هر کامپیوتر عدد متفاوتی را در نظر می گیریم .
مثلا در کامپیوتر اول آدرس 192.168.0.1 و برای کامپیوتر دوم آدرس 192.168.0.2 را می نویسیم و به همین ترتیب ذر بقیه کامپیوتر ها قسمت چهارم آدرس IP را عدد متفاوتی را می دهیم .

حافظه مجازی (1)

حافظه مجازی سیستمی است که کامپیوتر یا سیستم عامل با استفاده از آن باعث میشود تا فرایندهای در حال اجرای کامپیوتر به غلط تصور کنند که حجم بالایی از حافظه ، را حتی بیشتر از میزانی که به طور فیزیکی در سیستم موجود است، در اختیار دارند . کامپیوتر از طریق ذخیره سازی اطلاعات پراستفاده در حافظه RAM و ذخیره اطلاعات کم استفاده در حافظه کندتر دیسک حافظه مجازی و مبادله داده ها بین این دو به هنگام دسترسی به دیسک، این کار را انجام میدهد .همانگونه که میدانید، سرعت RAM تقریبا صد برابر سرعت هارددیسک میباشد. برای بهینه سازی حافظه مجازی جهت افزایش کارآیی کامپیوتر ، حافظه مجازی ایستا از حافظه مجازی پویا موثرتر است. زیرا داده های موجود در دیسک پس از مدتی از حالت یکپارچه خارج شده و به دلیل افزایش و یا کاهش یافتن حجم حافظه مجازی پویاد، سیستم عامل ویندوز باید سکتورهای استفاده نشده از هارددیسک را یافته و به کمک آنها حافظه مجازی را بسازد. از سوی دیگر، حافظه مجازی ایستا، برای ذخیره داده ها در حافظه مجازی، از قبل فضای خاصی را پیش بینی مینماید.

ترفندهایی برای بهینه سازی حافظه مجازی:

1*قبل از تنظیم حافظه ایستا، ابتدا هارددیسک خود را یکپارچه نمایید (defrag) تا حافظه مجازی روی درایو هارددیسک به صورت پیوسته باشد.

2*حافظه مجازی را روی حالت ایستا (static) تنظیم کنید و حجم حداقل (minimum) و حداکثر (maximum) آن را یکسان انتخاب کنید.

3*در صورت امکان ، فایل حافظه مجازی را روی دیسک یا پارتیشنی بسازید که کمترین میزان دسترسی را دارا باشد. حتی داشتن پارتیشنی مستقل،

برای فایل حافظه مجازی ، میتواند یه امتیاز باشد.! زیرا هرگز یکپارچگی خود را از دست نخواهد داد.

4بیشتر سایتها توصیه میکنند که اندازه فایل حافظه مجازی را حداقل دو برابر حافظه فیزیکی موجود در سیستم، تنظیم نمایید. به عنوان مثال، اگر در سیستم خود،

128 مگابایت حافظه فیزیکی دارید، حداقل و حداکثر حجم حافظه مجازی را روی 256 تنظیم کنید. به نظر میرسد که اندازه حافظه فیزیکی وPage File،

باید نسبت معکوس داشته باشد. چنانچه، حجم حافظه فیزیکی سیستم شما زیاد باشد، page File کوچکتر خواهد بود.

بهتراست تا اندازه فایل Page File را حداقل دو برابر اندازه حافظه فیزیکی در نظر بگیرید: وقتی سیستم عامل به ویژه در مورد Win2k یا برنامه کاربردی ، باعث بروز خطا میگردد، ویندوز از وضعیت هسته کرنل در حافظه یادداشت برداری مینماید. سیستم عامل این عمل را با ایجاد یک فایل موقتی در پوشه Dr.Watson انجام میدهد و شما راهی جز حذف آن ندارید. تعیین حداکثر اندازه حجمPage File ، به نحوه استفاده شما از سیستم بستگی دارد. بهترین روش تعیین اندازه ، بدین صورت است که

«مثلا با باز کردن برنامه های بیشتر - کمی بیش از حد معمول به سیستم فشار وارد کنید و برنامهTask Manager در Win9x برنامه Performance Monitor را

اجرا نموده تا ببینید Page File تا چه حد مورد استفاده قرار می گیرد. اجرای این شیوه به تعیین اندازه مطلوب Page File کمک مینماید.

نکته: چنانچه به دلیل حجم کم حافظه فیزیکی ، بیش از حد از Page File استفاده مینمایید، جای بسی نگرانیست!. در بیشتر موارد ، مقدار حافظه ای که کاربران در اختیار دارند،بیش از حد نیاز آنهاست. به علاوه، RAM این روزها به قدری ارزان شده، که صرف هزینهای بیشتر برای کسب حافظه واقعی، ایده آل میباشد.

حافظه مجازی (2)

مجازی یکی ازبخش های متداول در اکثر سیستم های عامل کامپیوترهای شخصی است . سیستم فوق با توجه به مزایای عمده، بسرعت متداول و با استقبال کاربران کامپیوتر مواجه شده است .

اکثر کامپیوترها در حال حاضر از حافظه های محدود با ظرفیت 64 ، 128 و یا 256 مگابایت استفاده می نمایند. حافظه موجود در اکثر کامپیوترها بمنظور اجرای چندین برنامه بصورت همزمان توسط کاربر ، پاسخگو نبوده و با کمبود حافظه مواجه خواهیم شد. مثلا" در صورتیکه کاربری بطور همزمان ، سیستم عامل ، یک واژه پرداز ، مرورگر وب و یک برنامه برای ارسال نامه الکترونیکی را فعال نماید ، 32 و یا 64 مگابایت حافظه، ظرفیت قابل قبولی نبوده و کاربران قادر به استفاده از خدمات ارائه شده توسط هر یک از نرم افزارهای فوق نخواهند بود. یکی از راهکارهای غلبه بر مشکل فوق افزایش و ارتقای حافظه موجود است . با ارتقای حافظه و افزایش آن ممکن است مشکل فوق در محدوده ای دیگر مجددا" بروز نماید. یکی دیگر از راهکارهای موجود در این زمینه ، استفاده از حافظه مجازی است .

در تکنولوژی حافظه مجازی از حافظه های جانبی ارزان قیمت  نظیر هارد دیسک استفاده می گردد. در چنین حالتی اطلاعات موجود در حافظه اصلی که کمتر مورد استفاده قرار گرفته اند ، از حافظه خارج و در محلی خاص بر روی هارد دیسک ذخیره می گردند. بدین ترتیب بخش ی از حافظه اصلی آزاد و زمینه استقرار یک برنامه جدید در حافظه فراهم خواهد شد. عملیات ارسال اطلاعات از حافظه اصلی بر روی هارد دیسک بصورت خودکار انجام می گیرد.

مسئله سرعت

سرعت خواندن و نوشتن اطلاعات بر روی  هارد دیسک بمراتب کندتر از حافظه اصلی کامپیوتر است . در صورتیکه سیستم مورد نظر دارای عملیاتی حجیم در رابطه با حافظه مجازی باشد ، کارآئی سیستم بشدت تحت تاثیر قرار خواهد گرفت . در چنین مواردی لازم است که نسبت به افزایش حافظه موجود در سیستم  ، اقدام گردد. در مواردی که سیستم عامل مجبور به جابجائی اطلاعات موجود بین حافظه اصلی و حافظه مجازی باشد ( هارد دیسک ) ، باتوجه به تفاوت محسوس سرعت بین آنها ، مدت زمان زیادی صرف عملیات جایگزینی می گردد. در چنین حالتی سرعت سیستم بشدت افت کرده و عملا" در برخی حالات غیرقابل استفاده می گردد.

محل نگهداری اطلاعات بر روی هارد دیسک را یک Page file می گویند. در فایل فوق ، صفحات مربوط به حافظه اصلی ذخیره و سیستم عامل در زمان مورد نظر اطلاعات فوق را مجددا" به حافظه اصلی منتقل خواهد کرد. در ماشین هائی که از سیستم عامل ویندوز استفاده می نمایند ، فایل فوق دارای انشعاب swp است .

پیکربندی حافظه مجازی

ویندوز 98 دارای یک برنامه هوشمند برای مدیریت حافظه مجازی است . در زمان نصب ویندوز ، پیکربندی و تنظیمات پیش فرض برای مدیریت حافظه مجازی انجام خواهد شد. تنظیمات انجام شده در اغلب موارد پاسخگو بوده و نیازی به تغییر آنها وجود نخواهد داشت . در برخی موارد لازم است که  پیکربندی مدیریت حافظه مجازی بصورت دستی انجام گیرد.  برای انجام این کار در ویندوز 98 ، گزینه System را از طریق Control panel انتخاب و در ادامه گزینه Performance را فعال نمائید. در بخش Advanced setting ، گزینه Virtual memory را انتخاب نمائید.

با نمایش پنجره مربوط به Virtual Memory  ، گزینه "Let me specify my own virtual memory setting" را انتخاب تا زمینه مشخص نمودن مکان و طرفیت حداقل و حداکثر فایل مربوط به حافظه مجازی فراهم گردد..در فیلد Hard  disk محل ذخیره نمودن فایل و درفیلد های دیگر حداقل و حداکثر ظرفیت فایل را بر حسب مگابایت مشخص نمائید.  برای مشخص نمودن  حداکثر فضای مورد نیاز حافظه مجازی می توان هر اندازه ای را مشخص نمود . تعریف اندازه ائی به میزان دو برابر حافظه اصلی کامپیوتر برای حداکثر میزان حافظه مجازی توصیه می گردد.

میزان حافظه موجود هارد دیسک که برای حافظه مجازی  در نظر گرفته خواهد شد بسیار حائر اهمیت است . در صورتیکه فضای فوق بسیار ناچیز انتخاب گردد ، همواره با پیام خطائی مطابق "Out of Memory" ، مواجه خواهیم شد. پیشنهاد  می گردد نسبت حافظه مجازی به حافظه اصلی دو به یک باشد. یعنی در صورتیکه حافظه اصلی موجود 16 مگابایت باشد ، حداکثر حافظه مجازی را 32 مگابایت در نظر گرفت .

یکی از روش هائی که بمنظور بهبود کارائی حافظه مجاری پیشنهاد شده است ، ( مخصوصا" در مواردیکه حجم بالائی از حافظه مجازی مورد نیاز باشد ) در نظر گرفتن ظرفیت یکسان برای حداقل و حداکثر انداره حافظه مجازی است . در چنین حالتی در زمان راه اندازی کامپیوتر، سیستم عامل تمام فضای مورد نیاز را اختصاص و در ادامه نیازی با افزایش آن همزمان با اجرای سایر برنامه ها نخواهد بود. در چنین حالتی کارآئی سیستم بهبود پیدا خواهد کرد .

یکی دیگر از فاکتورهای مهم در کارآئی حافظه مجازی ، محل فایل مربوط به حافظه مجازی است . در صورتیکه سیستم کامپیوتری دارای چندین هارد دیسک فیزیکی باشد ، ( منظور چندین درایو منظقی نیست ) می توان حجم عملیات مربوط به حافظه مجازی را بین هر یک از درایوهای فیزیکی موجود توزیع کرد. روش فوق در مواردیکه از حافظه مجازی در مقیاس بالائی استفاده می گردد ، کارآئی مطلوبی را بدنبال خواهد داشت . 

راهنمای ارسال سایت به دایرکتوری باز(Search engines

اولین قدم برای بالا بردن رتبه یک سایت در موتورهای جستجو ثبت سایت در دایرکتوری باز است. موتورهای جستجو خصوصا گوگل به سایتهای ثبت شده در دایرکتوری باز اهمیت می دهند.

لیست شدن در دایرکتوری باز (Open directory) خیلی مهم است زیرا گوگل به سایتهایی که در دایرکتوری باز لیست شده اند خیلی اهمیت می دهد. قبل از ارسال نگاهی به کل سایت بیندازید تا مطمئین شوید هیچ گرافیک (عکس) گم شده  ، پیوند خراب (به هیچ صفحه ای اشاره نمی کند) و علامت در دست ساخت وجود ندارد. غلت املایی و گرامری متنها را بررسی کنید. بعلاوه سایت شما باید محتوای بکر داشته باشد. اگر فقط پیوند به سایتهای دیگر باشد یا از محتوای سایر سایتها (affiliate) استفاده کنید با مشکل مواجه می شوید ، دایرکتوری باز این سایتها را نگه نمی دارد. انتخاب عنوان و توصیف

در ابتدا دو کلمه کلیدی مهم را (بر پایه ی محبوبیت کلمه) برای سایت انتخاب کنید. دو کلمه که با استفاده از آن جستجوگران به سایت شما می رسند. شما انتخاب زیادی برای عنوان سایت ندارید دایرکتوری باز اصرار می ورزد که عنوان سایت باید اسم رسمی سایت باشد ، هیچ راه دیگری نیست. توصیف باید یک جمله باشد که موضوع سایت را برساند. همچنین حاوی دو کلمه کلیدی که انتخاب کرده اید و تا آنجایی که ممکن است این کلمات در ابتدای توصیف باشند. اما توصیف شما نباید فقط کلمه کلیدی باشد توصیف باید یک جمله کامل با گرامر درست باشد. به یاد داشته باشید زمانی که توصیف صفحه را می نویسید تا آنجا که می توانید کار ویرستارها را ساده کنید. شما نباید بگذارید ویرستارها احساس کنند که متن شما به هر طریقی نیاز به ویرایش دارد. زمانی که ویرستارها شروع به ویرایش می کنند شما با خطر حذف شدن کلمات کلیدی که انتخاب کرده اید مواجه می شوید. این قوانید را برای ساختن توصیف به خاطر بسپارید :

مطمئین باشید که توصیف سایت به بازدید کنندگان می گوید که سایت درباره ی چه موضوعی است جملاتی مثل "از سایت ما دیدن کنید" یا "به سایت من خوش آمدید" به بازدید کنندگان نمی گویند که سایت شما چکار می کند.

از علامت تعجب دوری کنید. همچنین از جمله هایی با تمام حروف بزرگ استفاده نکنید ، فقط حرف اول کلمه می تواند بزرگ باشد آنهم نه همه ی کلمات فقط اولین کلمه یا اسم ها.

متن توصیف را سوم شخص بنویسید . نگویید ما ارائه می دهیم بگویید ارائه ی

توصیف سایت را به 15 کلمه محدود کنید. اگر خوش شانس باشید ممکن است توصیف بیشتر از 15 کلمه قبول شود اما توصیفهای طولانی تر احتمال بیشتری دارند که ویرایش شوند.

بررسی غلت املایی و گرامری را فراموش نکنید.

انتخاب طبقه

به دایرکتوری باز بروید و با دو کلمه کلیدی که انتخاب کرده اید جستجو کنید. آیا طبقه (Category) خاصی در قسمت طبقه ها نمایان می شود؟ به آن طبقه بروید و بررسی کنید که آیا سایتهای آن طبقه شبیه سایت شما هستند. همچنین توصیف آن طبقه را بخوانید تا بفهمید آیا آن طبقه مناسب است. اگر چند طبقه نمایان شد به همه آنها سر بزنید و مناسب ترین را انتخاب کنید.  برای بعضی از کلمات هیچ طبقه ای نمایان نمی شود در این حالت بررسی کنید بیشتر سایتهای لیست شده به کدام طبقه تعلق دارند ، آن طبقه  را انتخاب کنید. زمانی که طبقه مناسب را پیدا کردید روی add URL کلیک کنید و فرم آن را پر کنید. با وجود این که میل اختیاری است توصیه می کنم آن را وارد کنید. تا در صورتی که سایت شما رد شد ویرستارها بتوانند با شما تماس بگیرند.اگر سایت قبول نشد

بعد از ارسال سایت ، به طبقه ای که آن را ارسال کرده اید سر بزنید تا ببینید چه موقع لیست می شود. اگر سایت در آن طبقه نبود با نام حوزه جستجو کنید تا مطمئین شوید در طبقه دیگری لیست نشده. لیست شدن سایتها معمولا دو تا سه هفته زمان می برد. اگر سایت شما بعد از سه هفته لیست نشد ، دوباره آن را به همان طبقه ارسال کنید و تا سه هفته دیگر منتظر شوید. اگر باز هم سایت شما لیست نشد ، به سایت خود نگاه کنید تا مطمئین شوید هیچ عکس گم شده ، پیوند خراب یا علامت در دست ساخت وجود ندارد به غلت املایی و گرامری توجه کنید. همچنین سایت باید محتوای خوبی ارائه کند. اگر متقاعد شدید که سایت شما واجد شرایت برای دایرکتوری باز است. سایت شما به خاطر یکی از این دلایل لیست نشده :

ویرستار این طبقه فعال نیست و سایتها را باز بینی نمی کند.

ویرستار طبقه رقیب شما است و نمی خواهد شما لیست شوید.

در این حالت برای برای ویرستار میل بفرستید. برای فرستادن میل روی اسم ویرستار در پایین صفحه کلیک کنید. اگر آن طبقه ویرستار ندارد به طبقه ی بالا بروید . روی "Send to editorname" کلیک کنید و یک پیام مودبانه برای ویرستار بفرستید. بگویید که سعی می کنید یک سایت را به دایرکتوری باز ارسال کنید اما موفق نمی شوید. جزئیات ارسال را بگویید ( طبقه ای که انتخاب کرده اید ، URL ، عنوان و توصیف) و سوال کنید اشتباه شما کجا است. اگر بعد از دو هفته هیچ پاسخی دریافت نکردید یک طبقه مناسب دیگر انتخاب کنید و از همان روش قبلی برای ارسال استفاده کنید.

لیست شدن مجدد

ممکن است بخواهید سایت خود را بیش از یک بار لیست کنید. برای این کار دو کلمه کلیدی که با کلمات قبلی متفاوتند انتخاب کنید. یک طبقه دیگر که مناسب سایت شما است اتخاب کنید و سایت خود را با توصیف جدید که حاوی کلمات کلیدی است ارسال کنید. اگر خوش شانس باشید ممکن است در طبقه جدید لیست شوید. مخصوصا اگر ویرستار این طبقه با طبقه ای که سایت شما هم اکنون در آن لیست شده متفاوت باشد. اگر طبقه دومی که انتخاب کرده اید یک طبقه ناحیه ای باشد شانس شما بیشتر می شود. به همین شکل اگر در یک شاخه ناحیه ای لیست شده اید می توانید در یکی از شاخه های اصلی لیست شوید به شرط این که خدمات و محصولات شما محدود به یک ناحیه خاص نشود. با ارسال یکی از صفحات داخلی باز هم شانس شما بیشتر می شود. ارسال صفحات داخلی این مزیت را دارد که دیگر نیاری نیست عنوان ، اسم رسمی سایت باشد در نتیجه می توانید کلمات کلیدی را در عنوان قرار دهید. قبل از ارسال صفحات داخلی عنوان صفحه را (که در بالای پنجره کاوشگر نشان داده می شود ، تگ Title) به آنچه که به دایرکتوری باز ارسال می کنید تغییر دهید. این کار شانس قبول سایت را توسط ویرستاران افزایش می دهد.

فراموش نکنید صفحات داخلی باید یگانه داشته مناسب آن شاخه باشند. صفحات راه رو را ارسال نکنید. همچنین صفحات را بیش از اندازه ارسال نکنید ، این کار خرابکاری در نظر گرفته می شود

اطلاعات در زمینه Unicode

یونی‌کد به همه‌ی نویسه‌ها اعداد یکتایی اختصاص می‌دهد،

مستقل از محیط،

مستقل از برنامه،

مستقل از زبان.

اصولاً، کامپیوترها فقط با اعداد سروکار دارند. آن‌ها حروف و نویسه‌های دیگر را با تخصیص یک عدد به هر یک، نگه‌داری می‌کنند. تا قبل از اختراع یونی‌کد، صدها سیستم کُدگذاری مختلف برای تخصیص این اعداد وجود داشت. نویسه‌های هیچ کُدگذاری‌ای به‌تنهایی کافی نبود: مثلاً اتحادیه‌ی اروپا به چندین کُدگذاری مختلف برای پوشاندن همه‌ی زبان‌هایش نیاز داشت. حتی برای زبانی مثل انگلیسی نیز هیچ کُدگذاری‌ای به‌تنهایی برای همه‌ی حروف، علائم نقطه‌گذاری، و نمادهای فنی متداول کافی نبود.

این سیستم‌ها با هم تعارض نیز داشتند. یعنی، دو کُدگذاری ممکن بود از اعداد یکسان برای دو نویسه‌ی مختلف، یا از اعداد مختلف برای نویسه‌های یکسان استفاده کنند. کامپیوترها (بالاخص خادم‌های شبکه) از کُدگذاری‌های مختلف و متعددی پشتیبانی می‌کردند؛ با وجود این، هرگاه داده‌ها از کُدگذاری‌ها یا محیط‌های مختلف عبور می‌کردند، در معرض خطر تحریف قرار می‌گرفتند.

یونی‌کد این شرایط را تغییر می‌دهد!

یونی‌کد به همه‌ی نویسه‌ها اعداد یکتایی اختصاص می‌دهد، مستقل از محیط، مستقل از برنامه، و مستقل از زبان. استاندارد یونی‌کد را پیشتازان صنعت کامپیوتر، شرکت‌هایی چون آرکل، آی‌بی‌ام، اَپل، جاست‌سیستم، سان، سای‌بیْس، مایکروسافت، هیولت پاکارد، یونی‌سیس، SAP و بسیاری دیگر، پذیرفته‌اند. استانداردهایی چون XML، جاوا، اکماسْکریپت (جاواسْکریپت)، LDAP‏،‏ CORBA 3.0‏،‏ WML‏،‏ و غیره، یونی‌کد را ملزم می‌دانند، و روش رسمی پیاده‌سازی استاندارد ISO/IEC 10646 نیز یونی‌کد است. یونی‌کد در بسیاری از سیستم‌عامل‌ها، همه‌ی مرورگرهای اخیر، و بسیاری از محصولات دیگر پشتیبانی می‌شود. پیدایش استاندارد یونی‌کد، و در دسترس بودن ابزارهایی که از آن پشتیبانی می‌کنند، از چشمگیرترین روندها در فن‌آوری‌های اخیر جهانی‌سازی نرم‌افزارها بوده است.

گنجاندن یونی‌کد در سکّوهای وب و برنامه‌های کاربردی خادم‌ـمخدومی یا چندلایه‌ای، می‌تواند در مقایسه با استفاده از مجموعه‌نویسه‌های قدیمی، باعث کاهش قابل ملاحظه‌ی هزینه‌ها شود. یونی‌کد این امکان را فراهم می‌کند که محصولات نرم‌افزاری یا سکوهای وب منفرد بتوانند بدون نیاز به طراحی مجدد، در محیط‌ها، زبان‌ها، و کشورهای متعدد کار کنند. یونی‌کد به داده‌ها امکان می‌دهد که بدون تحریف از سیستم‌های مختلف عبور داده شوند.

درباره‌ی کنسرسیوم یونی‌کد

کنسرسیوم یونی‌کد سازمان غیرانتفاعی‌ای است که برای طراحی، گسترش و ترویج استفاده از استاندارد یونی‌کد تأسیس شده است، استانداردی که شیوه‌ی ارائه‌ی متون را در محصولات نرم‌افزاری و استانداردهای امروزی مشخص می‌کند. اعضای کنسرسیوم طیف گسترده‌ای از شرکت‌ها و سازمان‌های فعال در صنعت پردازش اطلاعات را در بر می‌گیرند. کنسرسیوم صرفاً از طریق حق عضویت اعضا پشتیبانی مالی می‌شود. عضویت در کنسرسیوم برای سازمان‌ها و افراد هر جای دنیا که استاندارد یونی‌کد را پشتیبانی کنند و بخواهند در گسترش و تحقق آن کمک کنند، آزاد است.

تبدیل کردن عکس به TXT

از طریق این سایت میتوانید عکس های دلخواه خود را به TXT تبدیل کنید.

امروز یه سایت پیدا کردم که کار جالبی رو به صورت انلاین انجام میده به این صورت که یک عکس شما بهش میدین و در عرض چند ثانیه تبدیل به TEXT میکنه قبلا دیده بودم که بعضی از سایت های تصویر رو که میدادیم به صورت ASCII برامون در می اوردن ولی این خیلی بهتر چون رنگ بندی عکس رو هم تو متن میزاره البته به شرطی که حالت Grayscale رو انتخاب نکنید (حجمشم خوب از ASCII خیلی بیشتره) برای رفتن به صفحه تبدیل کننده هم از ادرس زیر استفاده کنید:

 http://www.text-image.com/convert 

فهرست تمامی میانبرهای مرورگر IE

برای دوستانی که در مرورگر IE زیاد کار میکنند تمامی کلید های میانبر را لیست و برای هریک توضیحات لازم را داده ام امیدوارم برای این دوستان مفید باشد. خوانده این مقاله رو به همه دوستان توصیه میکنم.

F1 : نمایش راهنمای مرورگر. در زمانی که پنجره ای باز باشد راهنمای مربوط به همان عنصر را نمایش میدهد.

F11 : جابجایی بین حالت تمام صفحه در مرورگر و پنجره در ابعاد عادی

TAB : حرکت بسمت جلو در بین عناصر صفحه وب و نوار آدرس و نوار لینک.

SHIFT+TAB : حرکت بسمت عقب در بین عناصر صفحه وب و نوار آدرس و نوار لینک.

ALT+HOME : رفتن به صفحه خانگی

ALT+RIGHT ARROW : رفتن به صفحه بعدی

ALT+LEFT ARROW : رفتن به صفحه قبلی

BACKSPACE : رفتن به صفحه قبلی

SHIFT+F10 : نمایش منوی آبشاری و میان بر برای یک لینک

CTRL+TAB : انتقال بین فریم ها بسمت جلو

F6 : انتقال بین فریم ها بسمت جلو

SHIFT+CTRL+TAB : انتقال بین فریم ها بسمت عقب

UP ARROW : حرکت صفحه بسمت ابتدای سند

DOWN ARROW : حرکت صفحه بسمت انتهای سند

PAGE UP : حرکت به سمت ابتدای صفحه با انجام پرشی بزرگ تر ( نسبت به UP ARROW)

PAGE DOWN : حرکت به سمت انتهای صفحه با انجام پرشی بزرگ تر ( نسبت به DOWN ARROW)

HOME : انتقال صفحه به ابتدای سند

END : انتقال صفحه به انتهای سند

CTRL+F : نمایش پنجره جستجو برای صفحع جاری

F5 : تازه سازی (Refresh) نمودن صفحه در صورتی که نیازی به این کار باشد( تاریخ صفحه که بصورت محلی بروی سیستم شما ذخیره شده است با تاریخ صفحه در وب متفاوت باشد)

CTRL+R : تازه سازی (Refresh) نمودن صفحه در صورتی که نیازی به این کار باشد( تاریخ صفحه که بصورت محلی بروی سیستم شما ذخیره شده است با تاریخ صفحه در وب متفاوت باشد)

CTRL+F5 : تازه سازی (Refresh) نمودن صفحه ( تاریخ صفحه که بصورت محلی بروی سیستم شما ذخیره شده است با تاریخ صفحه در وب یکسان باشد) مناسب برای صفحاتی که توسط ISPها cache می شوند.

ESC : متوقف نمودن عملیات دانلود در صفحه

CTRL+O : باز نمودن یک مکان (آدرس اینترنتی) دیگر

CTRL+L : باز نمودن یک مکان (آدرس اینترنتی) دیگر

CTRL+N : باز نمودن یک صفحه مرورگر دیگر

CTRL+W : بستن صفحه مرورگر جاری

CTRL+S : ذخیره نمودن صفحه جاری

CTRL+P : چاپ صفحه جاری

ENTER : فعال سازی لینک انتخاب شده

CTRL+E : باز نمودن جستجو در نوار مرورگر

CTRL+I : باز نمودن علایق(Favorites) در نوار مرورگر

CTRL+H : باز نمودن سابقه (History) در نوار مرورگر

ALT+D : قرار دادن متن انتخاب شده در نوار آدرس

F4 : نمایش نوار آدرس سوابق

CTRL+LEFT ARROW : در صورتی که این کلید را در نوار آدرس فشار دهید مکان نما به شکست بعدی سمت چپ ( محلی که کاراکتر / قرار دارد ) منتقل می گردد.

CTRL+RIGHT ARROW : در صورتی که این کلید را در نوار آدرس فشار دهید مکان نما به شکست بعدی سمت راست ( محلی که کاراکتر / قرار دارد ) منتقل می گردد.

CTRL+ENTER : در نوار آدرس با زدن این کلید رشته www. به اول متنی که در آدرس باز نوشته اید اضافه می گردد. همچنین رشته .com را به انتهای این رشته اضافه مینماید. مثال : Google è www.google.com

UP ARROW : در صورتی که خاصیت Auto Complete فعال باشد. در لیست مزبور به سمت بالا حرکت می کند.
DOWN ARROW : در صورتی که خاصیت Auto Complete فعال باشد. در لیست مزبور به سمت پایین حرکت می کند.
CTRL+D : صفحه جاری را به فهرست علایق (favorites) اضافه میکند.

CTRL+B : نمایش پنجره سازمان دهی علایق (favorites)

ALT+UP ARROW : بالا رفتن در لسیت در پنجره سازمان دهی علایق (favorites)

ARROW ALT+DOWN : پایین رفتن در لسیت در پنجره سازمان دهی علایق (favorites)

CTRL+X : حذف ( درصورت امکان) و انتقال کپی عنصر انتخاب شده به حافظه

CTRL+C : کپی عنصر انتخاب شده به حافظه

CTRL+V : اضافه نمودن عنصر درون حفافظه در مکان فعلی

CTRL+A : انتخاب تمام عناصر

ترفندی برای جستجو در گوگل

چند راه حل مفید در جستجوگر گوگل...

ترفندهایی برای جستجو در گوگل
اگر می خواهید مطلبی را صرفا در یک سایت خاص جستجو کنید در محل مربوط در گوگل به این شکل بنویسید:site:www.isfahan4u.com "computer".
در این حالت گوگل برای شما سایت اصفهان را به دنبال واژه "computer " جستجو می کند(البته اگر computer را به فارسی بنویسید!) و نتایج را نمایش می دهد.
اگر بخواهید یک واژه را فقط در سایتهایی که پسوند org داشته باشد جستجو کنید اینگونه بنویسید:" computer " site:org که در این صورت گوگل تمام سایتهای دارای پسوند org را برای واژه computer جستجو می کند.
و نیز اگر بخواهید گوگل برای شما به دنبال فایلی با پسوندی خاص بگردد تایپ کنید:"swish" filetype:exe

شبکه: protocol

پروتکل VSAT
پروتکل باند پهن اینترنت از طریق ماهواره
یک فرستنده/ گیرنده ماهواره می‌‌تواند تا 60مگابیت برثانیه (Mbot/s) داده راحمل نموده و با گذشت زمان امکان تغییر محدوده اتصال تک‌‌داده‌‌ای را از چند کیلوبایت برثانیه تا چندین مگابیت برثانیه بدست می‌‌دهد. علاوه براین همان فرستنده/ گیرنده ماهواره می‌‌تواند تدریجی یا همزمان برای انتقال یک یا چند داده تصویر و صدا مورد استفاده قرار گیرد.
همچنین ماهواره‌‌ها در ستون فقرات شبکه اینترنت مورد استفاده قرار می‌‌گیرند. قابلیت ماهواره‌‌ها در حمل مخابره‌‌های پشت سرهم از طریق یک مسیر بر مشکلات شبکه چندمسیری از جمله بسته‌‌های اطلاعاتی ازدست رفته به علت فشردگی واقعی در تقاطع‌‌های شبکه غلبه نموده است به منظور پشتیبانی ازتقاضای عرض باند پیش‌‌بینی شده نسل بعدی سیستمهای ماهواره‌‌ای باند پهن (NG) از پردازش Onboard استفاده می‌‌نمایند. پروتکل‌‌های حالت انتقال غیرهمزمان (ATM) یا پروتکلهای شبه ATM احتمالاً تکنولوژیهای بکار رفته خواهند بود. این نوع پردازش onoboard شامل دمدوله (تفکیک) و یکی کردن سیگنال دریافت می‌‌باشد. دراین فرایند سری‌‌سازی و رمزگشایی، پردازش اطلاعات اول و میسریابی داده جهت‌‌گیری آنتن، بافر کردن (استفاده از منطقه‌‌ای در حافظه برای نگهداری داده‌‌ای که منتظر منتقل شدن می‌‌باشد) چند گذردهی و انتقال مجدد داده ضمن ارسال آن از ماهواره ارتباطی به ایستگاه زمین یا در اتصالات بین ماهواره‌‌ای انجام می‌‌گیرد. ...

بهرحال اب وجود ماهواره‌‌های NG، امید به لایه پروتکل اینترنت شبه ATM ونیودهمکاری جهانی هنوز هم مواردی وجود دارند که رفع آنها مشکل بنظر می‌‌رسند
پروتکل های دروازه داخلی (IGP)
روترهای هر سیستم خودگردان یک پروتکل دروازة داخلی IGP) ) استفاده می نمایند تا اطلاعات روتینگ را رد و بدل کنند . IGP های منفردی دردسترس هستند و هر سیستم خودگردان آزاد است که IGP خود را انتخاب کنند معمولاً نصب و راه اندازی IGP ساده است اگرچه IGP ممکن است اندازه و پیچیدگی یک سیستم خودگردان را محدود کند .
پروتکل های دروازه خارجی (EGP)
یک روتر از یک سیستم خودگردان یک پروتکل دروازة خارجی را برای مبادلة اطلاعات مسیریابی با روتر گروه خودگردان دیگر استفاده می کند . نصب و راه اندازی EGP ها معمولاً مشکل تر از IGP ها است با این حال EGP سربار کمتری دارند و انعطاف پذیرترند ( ترافیک کمتری ایجاد می کنند ) . برای جلوگیری از ازدیاد ترافیک ، اطلاعات مسیریابی یک سیستم خودگردان قبل از ارسال به سیستم خودگردان دیگر توسط EGP خلاصه می شود و مهم تر اینکه یک EGP سیاست های محدودسازی لازم را فراهم می کند تا به مدیر سیستم امکان دهد اطلاعاتی را که می تواند به خارج از سازمان فرستاده شود دقیقاً مشخص نماید
پروتکل دروازه مرزی (BGP)
این پروتکل سه روایت دارد . استاندارد فعلی روایت چهار است و اغلب کلمة اختصاری BGP-4 برای آن استفاده می شود .
مشخصات BGP به شرح زیر است :
- مسیریابی در سیستم های خودگردان: BGP اطلاعات مسیریابی را در سطح سیستم خودگردان فراهم میکند به این معنی که همه مسیرها به عنوان مسیر عبوری از سیستم های خودگردان داده شده اند .
- پیش بینی سیاست ها: BGP به فرستنده و گیرنده اجازه می دهد سیاست های خود را اعمال نمایند . خصوصاً هر مدیر می تواند BGP را پیکربندی نماید تا مسیرهایی را که BGP به خارج اعلام می نماید محدود کند .
- تسهیلات برای مسیریابی گذار : BGP سیستم های خودگردان را به دو طبقه تقسیم بندی می کند . سیستم های گذار که با عبور ترافیک به سیستم های خودگردان دیگر مؤافقت می نمایند. و سیستم های غیرگذار که با این کار مؤافقت نمی کنند . به طور مشابه ترافیک درحال عبور نیز در راه خود به سیستم خودگردان دیگر به عنوان ترافیک گذار طبقه بندی می شود . BGP به یک سازمان امکان می دهد خودش را در سیستم های غیرگذار قرار دهد و حتی اگر چند خانه ای باشد بازهم این امکان منتفی نمی باشد
- انتقال قابل اعتماد BGP از TCP برای همه ارتباط ها استفاده می کند یعنی یک برنامه BGP روی یک روتر در یک سیستم خودگردان یک اتصال TCP به یک برنامه BGP روی مسیریابی در سیستم خودگردان دیگر برقرار می کند و سپس داده ها را برروی اتصال می فرستد TCP اطمینان می دهد که داده هائی که می رسند مرتب بوده و داده ای گم نشده است . BGP در اینترنت جهانی اهمیت ویژه ای دارد زیرا همة ISP های بزرگ از BGP برای تبادل اطلاعات مسیریابی بهره می برند . به علاوه برای اطلاعات مسیریابی یک پایگاه داده مرکزی موجود است که اطمینان می دهد که مسیریابی سازگار باقی می ماند . این روش که سیستم داوری مسیریابی نامیده می شود ، یک پایگاه داده توزیع شده از همه مقصدهای ممکن در اینترنت جهانی و ISPمرتبط با هر مقصد ایجاد می کند . هرکپی از پایکاه داده روی یک کارگزار مسیر جداگانه در اینترنت جهانی اجرا می شود ، بیشتر ISP ها از BGP استفاده می کنند تا با یکی از کارگزاران مسیر ارتباط برقرار کرده و اطلاعات مسیریابی را که ارزابی شده است بدست آورد.

پروتکل اطلاعات مسیریابی (RIP)
باید در داخل یک سیستم خودگردان پروتکل دروازه داخلی (IGP) مناسب وجود داشته باشد . دونوع پروتکل از این نوع را می خواهیم بررسی کنیم : RIP , OSPF
پروتکل RIP
از اولین پروتکل های مسیریابی بود که با IP استفاده شد و توسط برنامه Routed پیاده سازی شد و با بیشترین سیستم ها Unix همراه است . مشخصات RIP به شرح زیر است :
- مسیریابی در داخل یک سیستم خودگردان
- معیار تعداد پرش ها : RIP فاصله را در شبکه برحسب تعداد پرش اندازه می گیرد به طوری که شبکه بین مبدأ و مقصد به عنوان یک پرش واحد شمرده می شود .
- انتقال غیر قابل اطمینان : RIP از UTP برای انتقال پیامها استفاده می کند .
- تحویل با پخش همگانی یا پخش چندگانه
- پشتیبانی از انتشار مسیر پیش فرض :
علاوه بر تعیین مقصدها به صورت واضح RIP به یک روتر امکان می دهد اعلام مسیر پیش فرض نماید بنابراین یک سازمان می تواند از RIP به منظور نصب یک مسیر پیش فرض استفاده کند به طوری که مسیرهای پیش فرض ترافیک را به ISP آن سازمان هدایت نماید
پروتکل TCP/IP
پروتکلهای TCP/IP فرآیند ارتباطی شبکه را تعریف می کنند و از آن مهم تر شکل یک داده را تعیین کرده و اطلاعاتی که باید این واحد دارا باشد تا توسط کامپیوتر دریافت کننده به درستی تعبیر شود را مشخص می کنند.TCP/IP به همراه پروتکل هایش سیستم کاملی را شکل می دهد که چگونگی پردازش داده ، انتقال و دریافت آن در یک شبکة TCP/IP را بیان می دارد. سیستمی از پروتکل های مرتبط نظیر پروتکل های TCP/IP مجموعه پروتکل نامیده می شود.
پروتکل X.25
استاندارد X.25
X.25 و مدل OSI
مدل OSI(Open System Interconnect) معروف ترین و معتبر ترین استاندارد شبکه های کامپیوتری است . این استاندارد در اواخر دهه 70 توسط سازمان بین المللی ISO و CCITT برای سطوح مختلف ازتباط بین کامپیوتر ها ایجاد گردید و در سال 1984 این مدل به نام مدل OSI معرفی شد .
این مدل یک چهارچوب و طبقه بندی کلی برای ارتباط را ارائه می دهد و به جزئیات چگونگی ارتباط نمی پردازد. در این مدل تمامی فرآیند های پیچیده برای یرقراری ارتباط ، انتقال اطلاعات بدون خطا ومدیریت شبکه به 7 قسمت کلی تقسیم شده است و هر قسمت توسط یک لایه از این مدل انجام می گیرد.
پروتکل ISDN
شبکه ای رادر نظر بیاوریدکه با وجود آن رصداوسایر داده هادر محیط خانگی به طورهمزمان دردسترس قرارمی گیرند.یک رایانه مرکزی به اداره زنگ های تلفن،میزان حرارت وروشنائی دراتاق به اتاق خانه و...می پردازد.از دیگرسوی ،خود این رایانه ازراه دور وازطریق شبکه موجود تحت کنترل است.سایر خدمات نیزز ازطریق شبکه ارائه می شوند،برای نمونه دریافت برنامه های تلویزیونی ودسترسی آسان وسهل به خدمات ویدئویی وداده ای.
ISDN یابه طورکامل Integrated Services Digital Network که معادل فارسی آن دیجیتلای خدمات یکپارچه است که اززوایای مختلفی قابل بازبینی است.